„Tymczasem mrok zapadał i samotność – owa kłamana samotność, gdy człowiek, sam, nie jest sam jednak, lecz w duchowym, bolesnym związku z drugim człowiekiem za ścianą(…) a zatem mrok i owa fałszywa samotność uderzały mi do głowy, oślepiały, odbierały do reszty poczucie jawy, w noc strącały. Jakże często noc w dzień nam się wdziera!”